Evimi Özlüyorum

Evimi Özlüyorum
Kader Yılmaz yazdı; Evimi özlüyorum

Evimi özlüyorum

Nasılsın demişsin bana

İyiyim işte

Bıraktığın yerde 

Yarım bir gülüş 

Gülüşümde acı

Boğazımda yakan tadı

İyiyim işte 

Sokaklar geçiyorum

Caddeler

Hani beni sana getiren

Ellerimizi birbirine bağlayan

Hâlâ kaldırım arasında yeşeriyor gelincik

Görüyorum

Bir umut filizleniyor kalbimde

Sen oluyorsun gelincik

Koparmaya kıyamıyorum

Sen ekseydim her yere

Gelincik çıksaydı biteviye

Diye söylerdim ya kulağına

Gülüşün aydınlanırdı birden

Gülüşüne kondururdum ya güneşi

İşte öyle 

İyiyim işte

Çalışıyorum 

Zaman geçiyor sanıyorum

Durdurmuştun ya saati 

Ben gidiyorum derken

Akreple yelkovan üzerine düşmüştü 

ya o an kalbim

O andan sonra 

Evet 

Ondan sonra 

Çalışıyorum

Nerede olduğu, ne olduğu önemli 

değil benim için

Biliyorum 

Ellerim çalışıyor,

Ayaklarım beni taşıyor

Beynim bir makina artık

Ne üretiyorum önemli değil

Nasılsın demişsin bana

İyiyim işte

Eve giriyorum

Ev sen kokuyorsun 

Yatak sen

Çatal kaşıkta dudak izini arıyorum

Her odada senin yüzün

Aynada senle konuşuyorum

Benim evim senmişsin

Onu fark ediyorum

Seni arıyorum sen olmayan her yüzde

Kendimi kandırıyorum 

Her gülüşte

Sensiz her düşte

Ağlayarak

Acıyarak

Kanayarak kalbim

Sana koşuyorum

Sensiz çıkmazlarda 

Yitiyorum 

Yitiriyorum

Biraz daha umudumu

Benliğimi, gönlümü

Akıttığım her gözyaşımda 

Biraz daha boğuluyorum

Geleceksin diye

Hayaline sarılıyorum

Nasılsın diye sorma bana

Yokluğunla bitiyorum

Dön artık

Evimi özlüyorum…