Umudundan Öperim

Umudundan Öperim
Kader Yılmaz yazdı; Umudundan Öperim

Yürürken yolda

Onu gördüm

Karşımda

Küçüktü

Daha çok küçük

Elaydı gözleri

Güneşten yanmış yüzü

Elleri boya içinde

Boyayayım mı abla dedi

Birden

Sesi yılgın mıydı

Sesi umutsuz

Utandım birden

Nasıl boyatırım

Ayakkabılarımı ona

Nasıl geçerim karşısına

Yakışır mı bana

Uzatmak ayağımı ona

Diye düşünürken birden

Boyayayım mı abla

Yok gerek yok

Gördüm

Gözlerinde hüzün

Başını öne eğdi

Ve oturdum yamacına

Adın ne senin

Umut abla

Umut...

Güzel isim

Yaşın kaç

On

Okul?

Gidiyorum

Annen?

Var annem

Babam yok ama benim

Baban?

Hamalmış intihar etmiş

Annem ekmek getir deyince

Yokmuş cebinde bir kuruş

İntihar etmiş

Öyle diyor annem

Annen?

Gündelikçi benim annem

Gider hanımların evlerine temizliğe

Elleri buruş buruştur bu nedenle

Çamaşır suyu kokar

Ama en güzel annem sarar gece beni üşüyünce

Kardeşlerin?

Vardır kardeşim

Ellerinden öper

Hayalin?

Bir uçurtmam olsun

Göklerde uçsun

Belki görür babamı

Haber getirir

Kuyruğunun ucunda

Bir de dondurma

Bir kere yedim

Çok güzeldi

Alsam

Götürsem

Anneme

Kardeşlerime

Yesek doya doya

Mutlu olsak çok mutlu

Büyüyünce ne olacaksın

Öğretmen olacağım

İyiyi güzeli

Öğreteceğim çocuklara

Hakkı

Dürüstlüğü

Ellerine bakıyor birden

Utangaç

Abla hep sen sordun

Şimdi ben sorayım sana

Yıkayınca çıkmıyor bu boya

Çıkar mı büyüyünce?

Boğazımda düğüm

Yanağımdan süzülüyor yaşlar

Çıkar diyorum

Çıkar

Sen utanma yeter ki ellerinden

Dünyanın en güzeli, ellerin

Umudunu yitirme sen

Umudundan öperim çocuk

Umudundan...